یه سر رفتم به حساب توییترم سر زدم و دیدم اونجا چه درگیری ای بین مردم خودمونه، هر کی ناراحت بود از اتفاق اخیر اونایی که خوشحال بودن رو میکوبید و بلاک میکرد هر کی خوشحال بود، اونایی که ناراحت بودن رو! ت

یه نکته ناراحت کننده تو خونه اینه که بابام وقتی میخوان یه چیزی بگن منو مخاطب قرار میدن، و وقتی میگم از مامان بپرسین همه تلاششون رو میکنن که مامانم رو مخاطب قرار ندن. یا مثلاً یه چیزی بگن منو صدا میزنن تا مامانم که تو دو قدمیشون نشستن

من هیچوقت نتونستم با یه دوست درباره درگیری های ذهنیم پیش اومده صحبت کنم. در واقع اگه هم فرصت پیش اومده باشه یه جوری بحث پیچیده میشه و از موضوع اصلی دور میشم که عوض اینکه یه باری از رو دوشم برداشته بشه بیشتر از قبل احساس سنگینی میکنم. انگار این اتفاق قرار نیست برای من جواب بده. هیچ چیزی قرار نیست برای من جواب بده.

و یه چیز دیگه، اگر در طول روز، یک دلیل برای بیرون رفتن از خونه یا یه جا برا رفتن دارین، خوشحال باشید، خیلی خوشحال!

پدر من هر روز از خونه میره بیرون، وقتی میاد خونه یه سری چیزایی که قابل خوردن هست با خودش میاره. و من بدون اینکه ببینم اون خوراکی رو دوست دارم یا نه، میرم سراغش.

میدونی این به ظاهر یه لطفه برای کسی که دائم دنبال یه چیزی برا خوردن میگرده، در واقع برای کسی که درگیر پرخوری عصبی هست، این کار ینی تو میخوای خودتو بکشی، منم کمکت میکنم.

و البته که هیچکس تو خونه متوجه نشده پرخوری های من عصبیه!

امروز بعد از ظهر یه اتفاق خاص افتاد.مامان داشت با داداشم حرف میزد درباره مشغله ذهنی و این چیزا و گفتم پس من که فیلم نگاه میکنم تا یکم تو ارامش باشم نباید بخاطرش سرزنش بشم. جوابی که گرفتم قابلیت ایجاد

داشتم به این فکر میکردم شاید همه چیز رو خودمون رو انتخاب کردیم، مثلا وقتی قرار بود معلوم بشه کجا به دنیا بیایم بهمون گفتن: تو چند تا انتخاب داری، اینکه یه ادم شاد تو برزیل باشی، یا یه معلم تو آلمان یا

تو این روزا که همه نگرانیشون کروناس، دوست داشتم یکی بود که غیر از خودم که به این فکر میکرد الان وضعیت دندون من چی میشه و پس دیگه کی باید برم دندون پزشکی. باهام حرف میزد و بهم اطمینان میداد که چیزی نمیشه.